Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Przeskocz do głównego menu
Nawiguj w górę
Logowanie
 

 Wydawnicze

 

​Wszystkich zainteresowanych, którzy prowadzą w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie działalność badawczą lub dydaktyczną zapraszamy do współpracy z Oficyną Wydawniczą SGH.
Pragniemy stale poszerzać grono naszych autorów, a także zakres tematyczny publikacji.
Zapewniamy rzetelne i kompleksowe działania związane z wydawaniem publikacji oraz ich dystrybucją i promocją.

Oczekujemy od Państwa następujących danych zawartych we wniosku o przyjęcie dzieła do prac wydawniczych:

 

  • tytuł pracy
  • imię i nazwisko autora lub autorów oraz redaktorów naukowych
  • typ publikacji (monografia, podręcznik, skrypt, poradnik)
  • konspekt pracy lub spis treści
  • termin złożenia maszynopisu
  • proponowany nakład
  • objętość tekstu

W przypadku podręczników i skryptów prosimy o określenie, dla jakich studiów i dla jakich grup studenckich będą przeznaczone.
Wszystkim autorom gwarantujemy edycję ich dzieł po uzyskaniu pozytywnej recenzji wydawniczej, przygotowanej przez recenzentów spoza Uczelni.


Recenzentów wyznacza redaktor naczelny Oficyny. Może on jednak w tej kwestii konsultować się także z autorami.

Umowy wydawnicze dla autorów przygotowujemy po złożeniu gotowej pracy po recenzjach wraz z pisemną odpowiedzią autora lub redaktora naukowego na tę recenzję.


Autorów chcących samodzielnie wykonać skład swoich książek prosimy o kontakt z Oficyną w celu ustalenia parametrów składu i łamania oraz wymogów dotyczących sposobu przygotowania do druku okładek.

ZASADY PRZYGOTOWANIA TEKSTÓW

Szanowni Autorzy,

W trosce o szybki i sprawny przebieg procesu wydawniczego prosimy o zastosowanie się do naszych wskazówek dotyczących wydruku i wersji elektronicznej składanych materiałów.


PRZYGOTOWANIE TEKSTU


  • Tekst powinien być napisany w programie Word, w formacie DOC lub RTF, tekst podstawowy czcionką Times New Roman 12 p., odstęp 1,5 wiersza
  • Składany wydruk musi być zgodny z wersją elektroniczną dostarczoną na dyskietce lub płycie CD-rom
  • Wydruk ma być jednostronny, na białym papierze A4
  • Numeracja stron ciągła w obrębie całej pracy (paginacja ciągła)
  • Rysunki powinny być wykonane w jednym z następujących programów: CorelDraw, Illustrator lub Excel. Należy je zapisać w postaci wektorowej z możliwością nanoszenia poprawek
  • Formatowanie tabel należy ograniczyć do niezbędnego minimum
  • Prosimy dostosować się do zasad sporządzania:
    • bibliografii załącznikowej
    • przypisów
    • wzorów matematycznych

Bibliografia załącznikowa

 

  • Bibliografia powinna być przygotowana jednolicie, bez podziału literatury np. na pozycje książkowe i artykuły. Jedynie dokumenty można wyodrębnić i umieścić na końcu bibliografii
  • Sporządzamy ją w porządku alfabetycznym
  • Poszczególne elementy opisu bibliograficznego oddzielamy przecinkami
  • Tytuł opisywanej pozycji wyróżniamy kursywą
  • Tytuł czasopisma lub innego wydawnictwa ciągłego ujmujemy w cudzysłów


Elementy opisu bibliograficznego


Elementy opisu bibliograficznego, które wytłuszczono, są konieczne

I. Wydawnictwo zwarte (książka)

 

  1. Nazwa autora:
    • gdy jest to autor indywidualny - nazwisko(a) i inicjały imion (przykł. Ia), gdy autorów jest kilku, wówczas albo zamieszczamy nazwiska wszystkich,
    • w kolejności, w jakiej są umieszczone na karcie tytułowej (przykł. Ib), albo tylko nazwisko pierwszego autora z dodatkiem et al. (przykł. Ic)
    • gdy autor korporatywny - nazwa ciała zbiorowego - instytucji, organizacji (przykł. Id)
    • gdy publikacja jest pracą zbiorową (np. artykuły wielu autorów), opis zaczyna się od tytułu, a nazwę redaktora całości podaje się po tytule, poprzedzoną skrótem red. (przykł. Ie)
  2. Tytuł z dodatkami (np. z podtytułem)
  3. Nazwa edytora naukowego lub redaktora naukowego, gdy praca zbiorowa
  4. Oznaczenie wydania (numer, zm. i uzup.)
  5. Numer tomu
  6. Nazwa wydawcy
  7. Miejsce wydania
  8. Rok wydania
  9. Liczba tomów, gdy opis dotyczy całości wydawnictwa wielotomowego
  10. Numer strony, gdy cytowany jest fragment
  11. Nazwa serii i numer tomu w obrębie serii

Przykłady:
(Ia) Bachtin M., Problemy poetyki Dostojewskiego, PIW, Warszawa 1970.
(Ib) Bieńkowski W., Lis S., Konkurencyjność gospodarcza USA, PAN, Warszawa-Kraków 1988, seria „Folia Oeconomica Cracoviensia", vol. XXXI.
(Ic) Troadec L. et al., Exercises de marketing, wyd. 2, Les Editions d'Organisation, Paris 1984, 3 t.
(Id) Bank of Japan, Comparative International Statistics 1989, Tokyo 1990.
(Ie) Polityka społeczna, red. A. Kurzynowski, Oficyna Wydawnicza SGH, Warszawa 2000.

II. Artykuły w wydawnictwach zwartych (książkach) i ciągłych (czasopismach, seriach wydawniczych itp.)

 

  1. Nazwa autora artykułu (nazwisko i inicjały imion)
  2. Tytuł artykułu
  3. Opis wydawnictwa, w którym zamieszczony jest artykuł
  4. Jeśli jest to książka (wydawnictwo zwarte - zob. pkt I) opis poprzedzamy zwrotem w: (przykł. IIa).
  5. Jeśli jest to wydawnictwo ciągłe, np. czasopismo, jego opis składa się z następujących elementów (przykł. IIb):
    • Tytuł czasopisma ujęty w cudzysłów
    • Nazwa instytucji sprawczej - konieczna, gdy jest to np. biuletyn, przegląd, zeszyty (przykł. IIc)
    • Nazwa wydawcy
    • Miejsce wydania
    • Data i oznaczenie części
    • Numer strony lub stron


Przykłady:
(IIa) Kowalski N., Grupy społeczne, w: Wprowadzenie do socjologii, t. 2, red. M. Gniewosz, Oficyna Humanistyczna, Kielce 2002, s. 170-201.
(IIb) Auerbach R.D., Corporate Taxation in the US, „Brookings Papers on Economic Activity" 1983, no. 2, s. 25-63.
(IIc) Budnikowski A., Globalizacja a integracja europejska, „Zeszyty Naukowe" Kolegium Gospodarki Światowej SGH, z. 10, Oficyna Wydawnicza SGH, Warszawa 2001, s. 6-17.

Przypisy

 

  • Przypisy należy umieszczać u dołu strony, a nie na końcu rozdziału
  • Numerujemy przypisy w obrębie rozdziału (w każdym rozdziale od 1 do n) lub w obrębie książki, gdy jest ona jednego autora i gdy przypisów nie jest bardzo dużo
  • Sporządzając przypisy, przywołane publikacje opisujemy w ten sam sposób, co w bibliografii, ale nazwę autora zaczynamy od inicjału imienia, potem dopiero umieszczamy nazwisko
  • Pozycje, które były przywołane już wcześniej w obrębie tej numeracji (w tym rozdziale), oznaczamy następująco:
    • jeśli do tej pory powoływaliśmy się tylko na tę jedną pozycję danego autora - nazwą autora i skrótem op.cit.
    • jeśli wcześniej przywoływaliśmy inne jego prace, po nazwie autora umieszczamy pierwsze słowa tytułu, trzykropek, przecinek i op.cit.
    • jeśli na tę samą pozycję powoływaliśmy się w przypisie bezpośrednio poprzedzającym obecny, pomijamy nazwę autora i wszelkie inne informacje i piszemy ibidem
  • Opis kończymy numerem stron, na które się powołujemy. Na końcu stawiamy kropkę

Uwaga: Jeśli przypis dotyczy danych zawartych w tabeli, umieszczamy go bezpośrednio po tabeli. Nie stosuje się odnośników liczbowych, tylko literowe (małe litery w górnym indeksie) lub gwiazdki (gdy przypisów w obrębie tabeli jest niewiele), przy czym w całym tekście należy konsekwentnie stosować jeden rodzaj.

Wzory matematyczne
Norma przewiduje ścisłe reguły wyróżniania elementów zapisu matematycznego odmiennym krojem pisma.

 

  • Kursywą (pismem pochyłym) wyróżnia się:
    • litery oznaczające liczby, wielkości zmienne i stałe oraz punkty geometryczne
    • oznaczenia funkcji
    • oznaczenia literowe i skróty literowe występujące w indeksach dolnych i górnych (z wyjątkiem skrótów dwu- lub trzyliterowych)
  • Antykwą (pismem prostym) piszemy:
    • liczby arabskie i rzymskie, także w indeksach
    • oznaczenia i skróty jednostek miar
    • skróty złożone z dwu lub większej liczby liter
    • stałe symbole funkcyjne
    • liczby specjalne: π, e (podstawa logarytmu naturalnego)
    • prawdopodobieństwo, np. P(A),wartość oczekiwaną E(x), wariancję zmiennej losowej D2(X), znak przyrostu Δ
  • Kursywą półgrubą wyróżniamy wektory
  • Antykwą półgrubą (pismem prostym półgrubym) wyróżniamy macierze

Wzory można numerować, umieszczając numer po prawej stronie w nawiasie okrągłym. Chodzi o to, aby można się było powoływać na nie w tekście. Dlatego numeruje się wzory ważne i w ostatecznej postaci. Grupom wzorów jednorodnych i układom równań nadaje się jeden numer, wspólny, ujmując je w klamrę przed numerem.

 
 
 

 Masz Pytanie?

 
 
Masz pytanie?
Telefon:
E-mail:
Imię i nazwisko:
Nazwa instytucji:
Wpisz kod z obrazka powyżej

Masz pytanie?

Wypełnij formularz dostępny on-line. Kliknij NAPISZ.