Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Przeskocz do głównego menu
Nawiguj w górę
Logowanie
 

 Wytyczne dla autorów

 

​ZASADY PRZYGOTOWANIA TEKSTÓW

Szanowni Autorzy,

W trosce o szybki i sprawny przebieg procesu wydawniczego prosimy o zastosowanie się do naszych wskazówek dotyczących wydruku i wersji elektronicznej składanych materiałów.


PRZYGOTOWANIE TEKSTU

  • tekst powinien być napisany w programie Word, w formacie DOC lub RTF, tekst podstawowy czcionką Times New Roman 12 p., odstęp 1,5 wiersza,
  • składany wydruk musi być zgodny z wersją elektroniczną dostarczoną na dyskietce lub płycie CD-rom,
  • wydruk ma być jednostronny, na białym papierze A4,
  • numeracja stron ciągła w obrębie całej pracy (paginacja ciągła),
  • rysunki powinny być wykonane w jednym z następujących programów: CorelDraw, Illustrator lub Excel. Należy je zapisać w postaci wektorowej z możliwością nanoszenia poprawek,
  • formatowanie tabel należy ograniczyć do niezbędnego minimum,
  • prosimy dostosować się do zasad sporządzania:
    • bibliografii załącznikowej,
    • przypisów,
    • wzorów matematycznych


Bibliografia załącznikowa

Bibliografia powinna być przygotowana jednolicie, bez podziału literatury np. na pozycje książkowe i artykuły. Jedynie dokumenty można wyodrębnić i umieścić na końcu bibliografii

  • Sporządzamy ją w porządku alfabetycznym
  • Poszczególne elementy opisu bibliograficznego oddzielamy przecinkami
  • Tytuł opisywanej pozycji wyróżniamy kursywą
  • Tytuł czasopisma lub innego wydawnictwa ciągłego ujmujemy w cudzysłów


Elementy opisu bibliograficznego

Elementy opisu bibliograficznego, które wytłuszczono, są konieczne


I. Wydawnictwo zwarte (książka)
1. Nazwa autora:
◦ gdy jest to autor indywidualny - nazwisko(a) i inicjały imion (przykł. Ia), gdy autorów jest kilku, wówczas albo zamieszczamy nazwiska wszystkich,
◦ w kolejności, w jakiej są umieszczone na karcie tytułowej (przykł. Ib), albo tylko nazwisko pierwszego autora z dodatkiem et al. (przykł. Ic)
◦ gdy autor korporatywny - nazwa ciała zbiorowego - instytucji, organizacji (przykł. Id)
◦ gdy publikacja jest pracą zbiorową (np. artykuły wielu autorów), opis zaczyna się od tytułu, a nazwę redaktora całości podaje się po tytule, poprzedzoną skrótem red. (przykł. Ie)
2.Tytuł z dodatkami (np. z podtytułem)
3. Nazwa edytora naukowego lub redaktora naukowego, gdy praca zbiorowa
4. Oznaczenie wydania (numer, zm. i uzup.)
5. Numer tomu
6. Nazwa wydawcy
7. Miejsce wydania
8. Rok wydania
9. Liczba tomów, gdy opis dotyczy całości wydawnictwa wielotomowego
10. Numer strony, gdy cytowany jest fragment
11. Nazwa serii i numer tomu w obrębie serii

Przykłady:
(Ia) Bachtin M., Problemy poetyki Dostojewskiego, PIW, Warszawa 1970.
(Ib) Bieńkowski W., Lis S., Konkurencyjność gospodarcza USA, PAN, Warszawa-Kraków 1988, seria „Folia Oeconomica Cracoviensia", vol. XXXI.
(Ic) Troadec L. et al., Exercises de marketing, wyd. 2, Les Editions d'Organisation, Paris 1984, 3 t.
(Id) Bank of Japan, Comparative International Statistics 1989, Tokyo 1990.
(Ie) Polityka społeczna, red. A. Kurzynowski, Oficyna Wydawnicza SGH, Warszawa 2000.


II. Artykuły w wydawnictwach zwartych (książkach) i ciągłych (czasopismach, seriach wydawniczych itp.)
1. Nazwa autora artykułu (nazwisko i inicjały imion)
2.Tytuł artykułu
3. Opis wydawnictwa, w którym zamieszczony jest artykuł
4. Jeśli jest to książka (wydawnictwo zwarte - zob. pkt I) opis poprzedzamy zwrotem w: (przykł. IIa).
5. Jeśli jest to wydawnictwo ciągłe, np. czasopismo, jego opis składa się z następujących elementów (przykł. IIb):
◦ tytuł czasopisma ujęty w cudzysłów
◦ nazwa instytucji sprawczej - konieczna, gdy jest to np. biuletyn, przegląd, zeszyty (przykł. IIc)
◦ nazwa wydawcy
◦ miejsce wydania
◦ data i oznaczenie części
◦ numer strony lub stron


Przykłady:
(IIa) Kowalski N., Grupy społeczne, w: Wprowadzenie do socjologii, t. 2, red. M. Gniewosz, Oficyna Humanistyczna, Kielce 2002, s. 170-201.
(IIb) Auerbach R.D., Corporate Taxation in the US, „Brookings Papers on Economic Activity" 1983, no. 2, s. 25-63.
(IIc) Budnikowski A., Globalizacja a integracja europejska, „Zeszyty Naukowe" Kolegium Gospodarki Światowej SGH, z. 10, Oficyna Wydawnicza SGH, Warszawa 2001, s. 6-17.


Przypisy
• Przypisy należy umieszczać u dołu strony, a nie na końcu rozdziału.
• Numerujemy przypisy w obrębie rozdziału (w każdym rozdziale od 1 do n) lub w obrębie książki, gdy jest ona jednego autora i gdy przypisów nie jest bardzo dużo.
• Sporządzając przypisy, przywołane publikacje opisujemy w ten sam sposób, co w bibliografii, ale nazwę autora zaczynamy od inicjału imienia, potem dopiero umieszczamy nazwisko.
• Pozycje, które były przywołane już wcześniej w obrębie tej numeracji (w tym rozdziale), oznaczamy następująco:
◦jeśli do tej pory powoływaliśmy się tylko na tę jedną pozycję danego autora - nazwą autora i skrótem op.cit.
◦jeśli wcześniej przywoływaliśmy inne jego prace, po nazwie autora umieszczamy pierwsze słowa tytułu, trzykropek, przecinek i op.cit.
◦jeśli na tę samą pozycję powoływaliśmy się w przypisie bezpośrednio poprzedzającym obecny, pomijamy nazwę autora i wszelkie inne informacje i piszemy ibidem.
• Opis kończymy numerem stron, na które się powołujemy. Na końcu stawiamy kropkę.

Uwaga: Jeśli przypis dotyczy danych zawartych w tabeli, umieszczamy go bezpośrednio po tabeli. Nie stosuje się odnośników liczbowych, tylko literowe (małe litery w górnym indeksie) lub gwiazdki (gdy przypisów w obrębie tabeli jest niewiele), przy czym w całym tekście należy konsekwentnie stosować jeden rodzaj.


Wzory matematyczne
Norma przewiduje ścisłe reguły wyróżniania elementów zapisu matematycznego odmiennym krojem pisma.
• Kursywą (pismem pochyłym) wyróżnia się:
◦ litery oznaczające liczby, wielkości zmienne i stałe oraz punkty geometryczne
◦ oznaczenia funkcji
◦ oznaczenia literowe i skróty literowe występujące w indeksach dolnych i górnych (z wyjątkiem skrótów dwu- lub trzyliterowych)
•Antykwą (pismem prostym) piszemy:
◦ liczby arabskie i rzymskie, także w indeksach
◦ oznaczenia i skróty jednostek miar
◦ skróty złożone z dwu lub większej liczby liter
◦ stałe symbole funkcyjne
◦ liczby specjalne: π, e (podstawa logarytmu naturalnego)
◦ prawdopodobieństwo, np. P(A),wartość oczekiwaną E(x), wariancję zmiennej losowej D2(X), znak przyrostu Δ.
• Kursywą półgrubą wyróżniamy wektory.
• Antykwą półgrubą (pismem prostym półgrubym) wyróżniamy macierze.

Wzory można numerować, umieszczając numer po prawej stronie w nawiasie okrągłym. Chodzi o to, aby można się było powoływać na nie w tekście. Dlatego numeruje się wzory ważne i w ostatecznej postaci. Grupom wzorów jednorodnych i układom równań nadaje się jeden numer, wspólny, ujmując je w klamrę przed numerem.